สิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ที่เรียกว่าหิ่งห้อย

อันที่จริงไม่อยากออกจากบ้านเท่าไหร่ แต่เพราะแม่อยากไปดูหิ่งห้อย ประกอบกับกล้องเราเก็บตัวเงียบอยู่ในกล่อง เกรงว่าฝ้าจะถามหา ราจะขึ้น จึงตัดสินใจพักวิทยานิพนธ์ไว้ก่อน แล้วไปดูหิ่งห้อยกับครอบครัวดีกว่า ทริปนี้ประกอบด้วยเจ้าของบล็อก พ่อกับแม่ และเพื่อนพ่ออีกหนึ่งคน ใช้เวลาเดินทางจากกรุงเทพประมาณชั่วโมงนิดๆ เราก็มาถึงตลาดน้ำอัมพวา เวลาประมาณห้าโมงกว่า สอบถามได้ความว่า เรือชมหิ่งห้อยเที่ยวแรกจะออกประมาณหกโมงครึ่ง หากไม่ทันรอบนี้ก็ต้องรอรอบสองทุ่ม เราจึงไปจองตั๋วเรือกันก่อน ตกหัวละ 60 บาท (สำหรับผู้ที่มาเป็นหมู่คณะ สามารถจะเหมาเรือได้ แต่ไม่รู้ราคาเหมือนกัน เพราะไม่ได้ถาม) จากนั้นก็หาอะไรกิน ด้วยความที่เป็นวันเสาร์ ประกอบกับเป็นช่วงเวลาเย็นย่ำ ซึ่งคงจะมีคนมารอดูหิ่งห้อยเหมือนกับเรา ทำให้คนเยอะเป็นพิเศษ แม้ชื่อจะบอกว่าเป็นตลาดน้ำ แต่เท่าที่เห็น ร้านค้าส่วนใหญ่ก็ขายกันอยู่ริมฝั่ง ส่วนที่เป็นเรือขายอยู่ในน้ำ ก็เกาะกลุ่มกันอยู่ริมตลิ่ง ชนิดที่ไม่รู้ว่าจะต้องไปขายในเรือทำไม เพราะไม่ได้มีการเคลื่อนย้ายไปไหนเลย แถมเรือส่วนใหญ่ (อันที่จริงต้องบอกว่าเท่าที่ตาเห็นทั้งหมด) ก็ติดเครื่อง ไม่ได้ใช้ฝีพายกันแล้ว เลยทำให้เสน่ห์แบบตลาดน้ำที่เราวาดภาพเอาไว้ผิดจากที่เห็นมากทีเดียว แต่อันนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเราไปตอนเย็นย่ำหรือเปล่า ตอนกลางวันอาจจะเป็นอีกอย่างก็ได้ สำหรับใครที่อยากสัมผัสบรรยากาศแบบชาวบ้านริมน้ำ ก็สามารถเหมาเรือเที่ยวได้ แต่ถ้าจะนั่งเรือเพื่อซึมซับบรรยากาศตลาดน้ำเพียงอย่างเดียว ก็ดูจะไม่คุ้มเท่าไหร่ เพราะตลาดไม่ได้ใหญ่โตมาก พ่อค้าแม่ขายก็ไม่ได้พายเรือสวนไปมาให้ได้เลือกซื้ออะไรกันนัก นอกเสียจากว่าจะนั่งออกไปไกลๆ เพื่อชมภาพและบรรยากาศของบ้านเรือนริมน้ำด้วยนั่นแหละ (ขอย้ำอีกครั้งว่าเป็นช่วงเวลาเย็น ซึ่งน่าจะไม่เหมือนช่วงกลางวัน) แต่เย็นขนาดพระอาทิตย์ใกล้ตกแล้ว ไม่รู้ว่านั่งเรือออกไปจะมองเห็นอะไรหรือเปล่า ก็เลยไม่ค่อยเห็นคนนั่งเรือกันเท่าไหร่ แต่ที่เห็นคนเยอะมาก ก็คือคาราโอเกะแบบโล่งโจ้ง ตั้งอยู่ริมน้ำ พร้อมเครื่องเสียงขนาดใหญ่ ชนิดที่ได้ยินกันไปทั่วคุ้ง แถมร้องฟรีอีกต่างหาก คนยืนดูกันเต็มไปหมด ที่ไม่น่าเชื่อก็คือ ขนาดมีคนดูเยอะขนาดนั้น ยังจะมีคนต่อคิวรอร้องเพลงกันเพียบ ชนิดไม่มีอายกันเลย ทำให้เชื่อเลยว่า คนไทยเป็นพวกรักสนุกจริงๆ หลังจากอิ่มกับอาหารเย็น เราก็นั่งรอเวลาเรือออก ตอนนี้แหละที่มั่นใจว่า คนเยอะเพราะส่วนใหญ่มารอดูหิ่งห้อยกัน ท่าเรือต่างๆ เริ่มเรียกลูกค้ากันแล้ว เราก็ไปที่ท่าที่เราจองตั๋วไว้ ใส่เสื้อชูชีพสีส้มแป๊ด แล้วก็ได้เวลาเรือออก (เรือที่เรานั่งไม่มีหลังคาอีกต่างหาก ซึ่งเริ่ดมาก เพราะลมจะเย็นสบาย แต่จะแย่มากถ้าฝนตก เพราะเปียกแบบไม่ต้องหลบเลย) เรือค่อยๆ แล่นผ่านตลาด ไฟจากร้านรวงสองข้างทางส่องแสงระยิบบนพื้นน้ำ พระจันทร์เคลื่อนตัวหลบอยู่หลังเมฆ ฟ้าแลบแปลบปลาบส่องแสงวับๆ อยู่ไกลๆ ให้หวั่นใจว่าฝนจะตกซะเหลือเกิน ลมเย็นพัดสวนกับทางที่เรือแล่นผ่าน พ้นจากตลาดออกมาก็เป็นแม่น้ำผืนใหญ่ แสงไฟสว่างจ้าเมื่อครู่ค่อยๆ ทยอยหายไป ความพลุ่กพล่านถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศยามค่ำของบ้านริมน้ำ จะมีคึกคักอยู่บ้างบางบ้านที่เปิดเป็นโฮมสเตย์ พ้นออกมาไม่นาน ความเงียบก็เริ่มเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงเครื่องเรือดังตัดอากาศ กับเงาตะคุ่มของต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นอยู่ริมน้ำ ทุกสายตาบนเรือคงจะคอยสอดส่ายมองหาหิ่งห้อย แต่ก็ยังไม่ปรากฏแสงวับวาวให้ได้ชื่นใจ เรือแล่นห่างจากจุดเริ่มต้นไกลขึ้นเรื่อยๆ มีร้านอาหารเปิดให้บริการอยู่หลายร้าน ตกแต่งสวยงาม ซึ่งคนที่ได้นั่งเรือเที่ยวคงจะได้แวะทานกันอย่างอิ่มหนำ แถมบ้านแบบโฮมสเตย์ก็ยังมีให้เห็นอยู่เป็นระยะ ทั้งที่อยู่ไกลจากตลาดเหลือเกิน แต่บรรยากาศก็ดีมากจริงๆ แสงนีออนจากบ้านริมน้ำ ปรากฏแทรกเงาตะคุ่มของไม้ใหญ่เป็นระยะ แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของเจ้าหิ่งห้อย เรือเครื่องเคลื่อนตามกันไปนับสิบ (แต่มีเรือเราลำเดียวที่ไม่มีหลังคา เท่ไหมล่ะ) เสียงเครื่องเรือเราเบาไปเลย เมื่อเทียบกับเรือใหญ่ แต่ที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ ระหว่างที่เรากำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศสงบอยู่นั้น เรือที่โคตรใหญ่ก็แล่นสวนมาอีกฝั่ง (ให้นึกถึงเรือสวนอาหารที่เห็นตามเจ้าพระยา แต่ไม่ใหญ่เท่า) พร้อมกับเสียงเพลงคาราโอเกะชนิดโคตรดัง นึกสาปแช่งอยู่ในใจว่า หิ่งห้อยมันกลัวขี้หดตดหายก็เพราะพวกมึงนี่แหละ แล้วแสงแรกของหิ่งห้อยก็ปรากฏให้เห็น มันวาววับริบหรี่อยู่เพียงครู่ แล้วก็หายลับไปอย่างรวดเร็ว เรือเคลื่อนแหวกน้ำผ่านระลอกคลื่นไปอีกประมาณนึง แสงที่สองของหิ่งห้อยก็ปรากฏให้เห็นอีกครั้ง คราวนี้เหมือนจะใจดี เพราะมีให้เห็นถึงสามตัว เมื่อผ่านแสงที่สองนี้ไปแล้ว ความมืดเหมือนจะเยี่ยมหน้าเข้ามาทักทายอีกครั้ง นานจนเราคิดในใจว่า 60 บาทที่เราเสียไป ได้เห็นหิ่งห้อยสี่ตัว ช่างคุ้มเสียนี่กระไร จะว่าไปแล้ว คนเราก็หากินกับอะไรไปได้เรื่อยๆ ขนาดหิ่งห้อยตัวกะจ้อยร่อยยังเป็นเงินเป็นทองเลย สำหรับเราแล้ว หิ่งห้อยเป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับชนิดหนึ่ง ว่ากันตามจริง จะมีใครซักกี่คนที่รู้จักรูปร่างหน้าตาจริงๆ ของหิ่งห้อย มันมีขากี่ขา มีปีกกี่ปีก หรือมีหนวดกี่เส้น นอกจากนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาเรื่องสัตว์พวกนี้แล้ว เราเชื่อว่าคนส่วนใหญ่รู้จักหิ่งห้อยในฐานะสัตว์ชนิดหนึ่งที่เปล่งแสงได้เท่านั้นเอง แต่แค่ความสามารถในการเปล่งแสงนั่นก็เพียงพอแล้ว ที่ทำให้หิ่งห้อยเป็นสิ่งมีชีวิตที่สุดแสนจะมหัศจรรย์ แสงสีเหลืองวับวาวของหิ่งห้อยไม่เพียงจะแต่งแต้มสีสันให้ค่ำคืนและเงาไม้ หากยังสว่างวาบไม่แพ้ระยิบดาวบนท้องฟ้าในจินตนาการของเด็กๆ ด้วย เรือแล่นฝ่าความมืดไปเรื่อยๆ ระลอกคลื่นบนผิวน้ำกระทบกราบเรือแล้วแตกไป ลมเย็นยังพัดโชย หลังจากเลิกหวังว่าจะได้เห็นหิ่งห้อยตัวที่ห้าแล้ว คุณแม่ของครอบครัวที่นั่งอยู่ข้างหลังก็ชี้มือชี้ไม้ บอกเด็กชายตัวน้อยให้มองไปที่พุ่มไม้ใหญ่ แสงระยิบระยับของหิ่งห้อยนับสิบปรากฏให้เห็นในพุ่มไม้นั้น