The Third Day @ Melody of Life

อย่างที่ได้เคยบอกเอาไว้ในบล็อกก่อน ว่าตอนนี้กำลังคลั่งไคล้ Slur มาก จึงเกิดปฏิบัติการทำตัวเป็นกรุ๊ปปี้แฟนคลับชนิดอ่อนๆ ด้วยการตามดูคอนเสิร์ต Slur ในช่วงวันหยุด ซึ่งเช็คจากตารางในเว็บไซท์แล้ว ได้ความว่า เราจะไปดู Slur สองที่ คือที่ถนนข้าวสาร และที่งาน Melody of Life กิจกรรม Me with Slur จึงเริ่มต้นขึ้นดังนี้ วันพฤหัส: ดู Slur มาสัมภาษณ์ในรายการ I AM SIAM ทาง Channel V ตาเย่นักร้องนำไม่พูดอะไรซักคำ คงคอนเซปท์กวนตีนได้ใจดีมาก ตาบู้มือเบสกับตาเอมมือกลอง ก็ฮาเข้าคู่กันได้ดีทีเดียว โดยมีตาเป้มือกีต้าร์สอดแทรกเข้ามาเป็นลูกคู่อยู่เป็นระยะ ส่วนตาแบงก์มือทรัมเป็ดนี่พูดบ้างไม่พูดบ้าง แต่ดูท่าทางจะพูดน้อย และพูดไม่ทันเพื่อน ปิดท้ายด้วยอคูสติกโชว์สองเพลง คือโรคจิต กับ ไม่แน่นอน วันศุกร์: เนื่องจากว่าอยู่ใกล้มหาลัย การเดินทางไปข้าวสารจึงไม่ได้มีความยากลำบากเลย ออกจากมหาลัยทุ่มกว่าๆ แวะกินข้าวเย็นที่เล็กซัง แต่รอนานมาก กว่าจะกินเสร็นก็สองทุ่มเลยครึ่งไปแล้ว ซึ่งตามตารางแล้ว Slur มีคิวจะขึ้นเล่นเวลาประมาณสองทุ่มครึ่ง ว่าแล้วเลยรีบเดินจ้ำอย่างรวดเร็ว ไปถึงตอนที่ Slur เริ่มเล่นเพลงแรกไปหน่อยนึง คนเยอะพอสมควร (แต่ดูเหมือนว่าพวกที่นั่งดูส่วนใหญ่จะไม่ได้มารอดู Slur กันนะ) Slur เล่นไปประมาณเจ็ดเพลง แต่เป็นเจ็ดเพลงที่อัดกันอย่างเมามันมาก วันเสาร์: เหมือนว่า Slur มีตารางเล่นแถวๆ สยามด้วย แต่ขี้เกียจออกจากบ้าน วันอาทิตย์: วันนี้ตั้งใจมาก เพราะนอกจาก Slur แล้ว ยังมี Lemon Soup, Lullaby, Sqeeze Animal, Palmy, Crescendo และ Modern Dog ไปเตร็ดเตร่อยู่แถวเซ็นทรัลเวิร์ลประมาณสี่โมงครึ่ง เพราะตามตาราง Slur มีคิวเล่นตอนสี่โมงครึ่ง ซึ่งก็คิดว่าคงจะมีเลื่อนแน่ๆ เพราะว่าไม่เคยเห็นคอนเสิร์ตไหนตรงเวลาซักครั้ง แล้วก็จริงตามคาด คือประมาณห้าโมงกว่าแล้ว ยังทำซาวด์เช็คไม่เสร็จเลย ยืนรอซักพัก เมื่อยก็เมื่อย หิวก็หิว สมควรไปหาอะไรรองท้องเป็นที่สุด ก็เลยเข้าไปในเซ็นทรัลเวิร์ลเพื่อนหาอะไรกระแทกปากซักหน่อย ด้วยความที่ไม่ใช่คนในพื้นที่ เดินวนไปวนมาก็ไม่เจอซักร้าน ไม่รู้ย้ายไปตรงไหนกันหมด (แล้วก็ไม่อยากข้ามไปกินฝั่งบิ๊กซี เพราะกลัวกลับมาไม่ทัน) ยิ่งเดินยึ่งเหนื่อย เลยตัดสินใจกลับไปนั่งรอหน้าเวทีดีกว่า พอเดินออกไปอีกครั้ง ลุงเบิร์ดกับลุงฮาร์ทก็ขึ้นเล่นแล้ว โอ้ววว ตอนแรกนึกว่าพลาด เพราะตามตารางแล้ว ลุงๆ ต้องขึ้นเล่นประมาณทุ่ม ไอ้เราก็เลยไม่รู้ว่า Slur เล่นไปแล้วหรือยัง (แล้วก็ไม่อยากเดินมั่วไปมั่วมาแล้ว เพราะยิ่งเดินยิ่งหิว) เลยตัดสินใจนั่งดูลุงเบิร์ดกับลุงฮาร์ท ซึ่งร้องและเล่นดีสมเป็นรุ่นใหญ่จริงๆ แถมปล่อยมุขกันตลอด และก็ได้รู้จากปากของสองลุงว่า วันนี้มาเล่นเป็นวงเปิดของวงเปิด (ซะงั้น!) ตอนนี้ 009 ตามมาสมทบแล้ว หลังจากลุงลงไป ก็ถึงคิวของ Lemon Soup ซึ่งเล่นดีกว่าตอนคอนเสิร์ต Another Sound อย่างบอกไม่ถูก ถือว่าเรียกคะแนนกลับคืนมาได้พอควร แล้วก็ตามด้วย Slur ซึ่งได้รับเสียงกรี๊ดเยอะกว่าที่คิดเอาไว้เยอะมาก Slur ก็ยังเมามันกันเหมือนเดิม Set List ก็คล้ายๆ เดิม แต่วันนี้ได้ฟัง “บันดาล” ด้วย (เป็นครั้งแรกที่เห็น Slur เล่นเพลงนี้) เสียดายที่ไม่ได้เล่นเพลง “คล้าย” ซึ่งเป็นเพลงที่ชอบมากเป็นการส่วนตัว การแสดงของ Slur ก็คุ้มค่าสมกับที่อุตส่าห์หิ้วท้องรอดูจริงๆ Sleeping Sheep เป็นวงต่อมาที่ขึ้นเล่น แต่วงนี้เพิ่งดูตอนขึ้นแสดงที่เวทีเล็กในห้าง (คือวงนี้ขึ้นสองเวทีในวันเดียวกันเลย) ก็เลยไปเติมพลังอาหารดีกว่า ดีที่คราวนี้มี 009 และน้องสาว 009 (ซึ่งเป็นคนในพื้นที่มากๆ) ก็เลยหาฟู้ดเซ็นเตอร์เจอจนได้ (โดยทำเลที่ตั้งนี่เหียกมาก ใครจะไปหาเจอวะ) แถมเป็นฟู้ดเซ็นเตอร์ที่ไม่ค่อยมีอะไรให้กินเลย งั้นสั่งอาหารสิ้นคิดละกัน เอากระเพราทะเล อุวะ! เสือกเหลือแต่กุ้ง งั้นเอากระเพรากุ้งก็ได้ จ่ายเงินไปสี่สิบบาท กินไปน้ำตาไหลไป เพราะเผ็ดสาดดดดดด จนอยากจะเปลี่ยนชื่อเป็นข้าวกระเพราพริก กลับขึ้นมา Lullaby กำลังเล่นเพลงสุดท้ายพอดี นักร้องนำเสียงดีมาก แต่ไม่ได้ดูวงนี้แสดงทั้งหมด ก็เลยไม่มีคอมเม้นท์ละกัน (เอาไว้ไปรอดูในแฟตเฟส) พอ Lullaby เล่นเสร็จ ก็แว้บไปดูเวทีเล็กข้างใน ส้ม อมรา (ซึ่งแต่งตัวได้เปรี้ยวมาก) กำลังขึ้นเล่น แต่ไม่ค่อยถูกโฉลกกับเพลงแนวนั้นเท่าไหร่ เลยกลับมาที่เวทีใหญ่อีกครั้ง Sqweeze Animal เล่นเพลงแรก (อาจยังไม่สาย) ไปค่อนเพลงแล้ว วันนี้ Sqweeze Animal ขนเพลงใหม่จากอัลบั้มที่กำลังจะออกมาให้เล่นฟังเยอะทีเดียวเชียว ไม่คิดเหมือนกันว่า Sqweeze Animal จะเล่นสดได้สนุกขนาดนี้ เพราะว่าเพลงของวงนี้จะออกแนวฟังสบายๆ แต่วันนั้นมาแบบหนักแน่นกันเลยทีเดียว ประทับใจเพลง “ฉันไม่เหงา” มาก เพิ่งเคยฟังเพลงนี้แบบสดๆ ครั้งแรกที่นี่แหละ ซึ่งเริ่ดมาก อีกเพลงที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือ “ไม่มีความหมาย” ซึ่งร้องตามกันกระหึ่มทีเดียว แล้วก็มาถึงไฮไลท์ของงาน ปาล์มมี่นั่นเอง เคยเห็นการแสดงสดของปาล์มมี่ในทีวีมาแล้วหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ดูแบบเล่นสดตัวเป็นๆ แถมอยู่ห่างแค่สามช่วงแขนเอื้อมเอง การแสดงสดของปาล์มมี่คือช่วงเวลามหัศจรรย์สุดๆ ทันทีที่เสียงกลองเม็ดแรกดังขึ้น เสียงกรี๊ดที่ดังรออยู่แล้ว ก็ยิ่งดังถล่มทลายมากขึ้นไปอีก สาวน้อยในชุดกระโปรงสีเขียว หมวกคาวบอย และเท้าเปล่า ออกมาวาดลวดลาย และสะกดให้คนทั่วทั้งลานเซ็นทรัลเวิร์ลเมามันจนแทบคลั่ง หลังจากเพลงแรกจบลง (ติ๊กต่อก) ปาล์มมี่ก็ทักทายคนดูเล็กน้อย แล้วบอกว่า สี่สิบนาทีต่อจากนี้ เราจะสนุกด้วยกัน เท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดถล่มทลายกันอีกรอบ ทั้งเพลงเร็วเพลงช้าถูกนำมาเล่นอย่างต่อเนื่อง ปาล์มมี่โปรยเสน่ห์ของเธอไปทั่วเวที ไม่ว่าจะเป็นการร้อง การเต้น หรือการพูดคุยกับคนดู ล้วนเรียกเสียงกรี๊ดได้ทั้งนั้น ทุกเพลงคนร้องตามกันกระหึ่ม เวลาผ่านไปไม่รู้เท่าไหร่ (เพราะไม่ได้ดูนาฬิกาเลย) เหมือนว่าจะหมดเวลาของปาล์มมี่แล้ว เธอก็หันไปทางสต๊าฟหลังเวทีบอกว่าขอร้องอีกเพลงละกัน (กรี๊ด) จบเพลงนั้นไปแล้ว ก็มีแถมอีกเพลง (กรี๊ดดดด) แล้วก็ขอต่ออีกเพลงชนิดไม่ยอมลง (กรี๊ดดดดดดดด) ปาล์มมี่ปิดท้ายโชว์ของเธอด้วยเพลงโคตรฮิต “อยากร้องดังๆ” ที่เล่นต่อเนื่องกับติ๊กต่อก แบบทิ้งท้ายให้มันกันสมอยาก ดูจบแล้วอยากจะลงไปกราบตีนปาล์มมี่ เสียงร้องไม่มีแกว่งไม่มีตกเลยแม้แต่น้อย แถมพลังในการสะกดคนดูก็มากมายมหาศาล กลายเป็นว่าวงที่ดูผ่านมาทั้งหมด กลายเป็นวงเปิดให้ปาล์มมี่ไปโดยปริยาย (ความเมามันของ Slur จืดไปเลยอ่ะเมื่อเทียบกับปาล์มมี่) หลังจากประกาศตัวไปแล้วหนึ่งรอบในบล็อกก่อน บล็อกนี้ขอประกาศตัวเป็นสาวกผู้จงรักภักดีต่อเธอคนนี้ ตราบเท่าที่ยังทำเพลงดีๆ และแสดงคอนเสิร์ตได้โคตรเยี่ยมอย่างนี้ตลอดไป ต่อจากปาล์มมี่ ก็เป็นคิวของริธึ่มแอนบอยด์อีเลฟเว่น (ซึ่งได้แต่สงสารว่าจะรวมพลังไปสู้ปาล์มมี่ตัวคนเดียวได้ไหมเนี่ยะ) แต่เหลือบดูเวลาสามทุ่มครึ่งเข้าไปแล้ว กลัวไม่มีรถกลับบ้าน (ไม่อยากเสียเงินค่าแท็กซี่) แถม Crescendo กับ Modern Dog ก็เคยดูหลายครั้งแล้ว (ซึ่งก็แอบหวั่นใจแทนว่าสองวงนี้จะมีแรงพอสู้ปาล์มมี่ไหวไหม) ก็เลยตัดสินใจกลับบ้านดีกว่า สรุปว่าปาล์มมี่ชนะเลิศ เป็นนางฟ้าของ Melody of Life โดยแท้จริง